Pokazywanie postów oznaczonych etykietą prawo budowlane. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą prawo budowlane. Pokaż wszystkie posty

piątek, 15 października 2010

Jak nie dać się oszukać developerowi

Dziś o kupnie mieszkań - perspektywie, na którą coraz mniej osób stać, a nawet tych, o ich na takie mieszkanie stać, przeraża. Dlaczego? Nie tylko z tego powodu, że najczęściej wiąże się z zadłużeniem dosłownie na całe życie - może nie do śmierci, ale praktycznie na całe życie zawodowe, do osiągnięcia emerytury (w przypadku  finansowania z kredytu całości mieszkania). Ponieważ życie, coraz szerzej opisywane przypadki (także przeze mnie) pokazuje, jak łatwo paść łupem developera nieuczciwego, który poza zainkasowaniem pieniędzy od klienta bynajmniej nie zamierza z umowy się wywiązać. 

Druga sprawa - kwestia braku świadomości prawnej chociażby konieczności prawidłowej formy sporządzenia ew. umów zawieranych z developerami, co już samo w sobie może stanowić pewnego rodzaju zabezpieczenie, na potrzeby możliwego przecież w przyszłości, w razie sporu, dowodzenia przed sądem. Developerzy amatorami nie są, dobrze wiedzą, jakie zapisy w umowach winny się znaleźć - korzystne dla nich - i takowe zwykle tam trafiają, podczas gdy zapisów zabezpieczających interesy klientów jest niewiele.

Podstawowym problemem pozostaje status umowy developerskiej jako takiej - jako że należy ona do grona tzw. umów nienazwanych (IV CKN 305/2001, w OSNC 2004/7-8 poz. 130), jej treść nie jest skonkretyzowana przepisami ustawowymi, przez co developerzy mają sporą dowolność w zakresie ujmowania w treści takich umów zapisów dla klientów po prostu niekorzystnych. We wspomnianym orzeczeniu pojawiło się sformułowanie, iż umowa deweloperska nie ma charakteru umowy przedwstępnej i nie wywołuje skutków prawnych zawartych w art. 389 KC. Efekt? Klient, po wykonaniu umowy, staje się właścicielem jedynie swojego konkretnego lokalu, w umowie nie ma mowy na temat kwestii dotyczących pozostałych części nieruchomości, w skład której wchodzi lokal klienta. W tym zakresie i do momentu przeniesienia własności nieruchomości na właścicieli - developer ma właściwie nieograniczone możliwości w zakresie sposobu wykonywania umowy (zmiany w inwestycji).

Co jest największym mankamentem umowy developerskiej? Jest to umowa o świadczenie usług, do której - w kwestiach nieuregulowanych - stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Samo zaś zawarcie umowy developerskiej nie zobowiązuje dewelopera do przeniesienia na klienta własności przyszłej nieruchomości - i to na tym tle powstają spory dotyczące tego rodzaju umów.

Problemem są również kwestie upadłości developerów - skoro bowiem przeniesienie własności lokalu możliwe jest dopiero po jego powstaniu, co zatem w sytuacji, gdy developer upada przed wybudowaniem lokalu? Oczywiście - odszkodowanie, którego dość często (wobec przypadków finansowania budowy z kredytów, których zabezpieczenie stanowi hipoteka) nie udaje się w całości uzyskać. Pół biedy, gdy do bankructwa dochodzi w momencie, gdy klient nie dokonał jeszcze pełnych wpłat - traci wówczas, w najgorszym wypadku, jedynie część środków. Jednak w sytuacji, gdy developer upada po uiszczeniu całości kwoty przez klienta - może dojść do utraty całości środków, o ile developer z wpłat klientów tytułem umowy dotyczącej nowej nieruchomości finansował... ukończenie wcześniejszych inwestycji, na które już wcześniej zabrakło pieniędzy. Być może raz lub dwa razy taki manewr się powodzi - jednakże, prędzej czy później, developer musi upaść. 

Co zatem należy zrobić, marząc o własnych czterech ścianach, aby faktycznie uzyskać własność mieszkania i nie stracić równocześnie swoich pieniędzy?
  1. Sprawdzenie stanu prawnego nieruchomości gdzie ma być realizowana inwestycja - księgi wieczyste, rejestr gruntów
  2. Posiadanie przez developera ostatecznego pozwolenia na budowę - decyzje można przecież zaskarżać; developer zawsze stwierdzi, że to przejściowy problem - jest to jednak kwestia podstawowa dla w ogóle rozpoczęcia budowy, o kluczowy znaczeniu dla terminu sfinalizowania inwestycji
  3. Jednoznaczne ustalenie celu, na który przeznaczane są wpłaty zaliczek klienta z uwagi na fakt, iż uiszczane są one jeszcze przed przeniesieniem na niego własności lokalu (warto zastanowić się nad uregulowaniem w umowie, iż wpłaty klienta trafiają na zamknięty rachunek powierniczy, nie zaś bezpośrednio na rachunek developera - z jasno wskazanym celem: spłata kredytu udzielonego developerowi na dokonanie inwestycji) 
  4. Sporządzenie umowy przedwstępnej w formie aktu notarialnego
  5. Ujawnienie faktu zawarcia umowy przedwstępnej w księdze wieczystej co chroni przed próbą zbycia lokalu po zawarciu umowy przedwstępnej na rzecz osoby trzeciej
  6. Zapoznanie się z harmonogramem płatności jeszcze przed zawarciem umowy. Logicznym jest - developer dąży do jak najszybszego pozyskania całości środków od klienta, zaś klient dąży do sfinalizowania płatności na jak najbardziej zaawansowanym etapie prac
  7. Zwrócenie uwagi na treść umowy pod kątem zapisów odnośnie dopłat w razie zwiększenia się powierzchni lokalu co może wynikać z innego umownego zastrzeżenia o możliwości zmiany faktycznej wielkości tegoż lokalu (który w takich sytuacjach zawsze obciąża - na skutek zapisów developerów - kupującego, podczas gdy bez takiego zastrzeżenia umownego ryzyko ponosi właśnie developer)
  8. Zastrzeżenie w umowie kar umownych na wypadek opóźnień w terminie wydania lokalu klientowi od każdego dnia opóźnienia
Podstawowy problem? Klient w nabycie mieszkania lokuje zazwyczaj całość środków finansowych, jakimi dysponuje, najczęściej zaciągając wieloletnie zobowiązania związane z kredytem. W przypadku sporów sądowych - dysponuje określonymi kwotami, nieporównywalnie mniejszymi od środków developera, którego najzwyczajniej w świecie stać i może pozwolić sobie nawet na kilkuletni proces sądowy. Klient - traci pieniądze i nie otrzymuje lokalu.

Nie można wszakże generalizować - mówiąc, że każdy developer oszukuje, ponieważ jest to oczywista nieprawda. Materia, rząd kwot, jakich dotyczy problematyka, skłania jednak do szczególnej ostrożności w podejmowaniu decyzji o kupnie mieszkania od developera. Mam nadzieję, że kilka powyższych rad pomoże uchronić się przed nieprzyjemnościami związanymi z niesolidnymi lub nieuczciwymi developerami.

poniedziałek, 20 września 2010

"My już w tym miejscu nową trawę ułożyliśmy" - uważaj, czy nie kupiłeś pola minowego

Wstaje człowiek rano w poniedziałek, półprzytomny jedzie do pracy, a po drodze dają gazetkę darmową, no to czytam.

W telegraficznym skrócie - ludzie kupili od developera nieruchomości w kurorcie nadmorskim, tuż nad wodą. Nazywa się to Rogowo Nadmorska Rezydencja - niedaleko Kołobrzegu. Wysoki standard, zabudowa szeregowa, osiedle strzeżone, basen z saunami, place zabaw, boisko do gier rodzinnych. Do końca lat 90. istniała tam jednostka wojskowa, która - gdy się zwinęła, tereny przejęła od niej AMW, od której po kilku latach wszystko kupił developer, niejaka Burco Group. I wszystko było by w porządku, gdyby nie fakt, że coraz częściej zdarzały się sytuacje, gdy biegające i kopiące psy (jak to psy...) czy bawiące się na podwórkach dzieci wykopywały różne pamiątki wojenne - łuski, i inne takie. A ostatnimi czasy - podczas prac porządkowych w ogródkach zdarzało się wykopać... minę. 

Obawy właścicieli, którzy chyba sami zaczęli się domyślać, że coś nie gra, potwierdziły się, gdy na terenie osiedla pojawiła się Żandarmeria Wojskowa i Policja. Okazało się, że nikt nie jest w stanie im powiedzieć dokładnie, ile takiego powojennego niebezpiecznego żelastwa, min, niewybuchów jest pod ziemią - na której mieszkają, za którą zapłacili ciężkie pieniądze. Innymi słowy - nie jest chyba przesadą stwierdzenie, że żyją na bombie? 

Rozczula szczerość rzecznika AMW, niejakiej pani Golińskiej:
- Wojsko szuka niebezpiecznych materiałów tylko do głębokości 30 cm, bo taką czułość mają przyrządy, a poza tym na takiej głębokości powstawały prawie wszystkie pola minowe w Polsce - zastrzega Golińska. Co jest głębiej - nie wiadomo.
Sytuacja jest przynajmniej niepokojąca - niewybuchy znajduje się tam już praktycznie co drugi dzień. Zidentyfikowanie takowych potwierdzają zapytani o to wojskowi. 

Dla mnie sytuacja jest ewidentna. Z jednej strony - pierwotny właściciel, wojsko oraz AMW,  nie wywiązała się z obowiązku oczyszczenia terenu z pozostałości działalności jednostki wojskowej (bo co za wytłumaczenie - bo nie mamy sprzętu, który sprawdzi głębiej niż 30 cm pod ziemią?), a staranności nie dochował również developer, zacierający ręce na świetną działkę za pewnie niezbyt duże pieniądze, którą po postawieniu osiedla z pewnością sprzedał poszczególnym obecnym właścicielom z dużym zyskiem. 

Cytowany w artykule r. pr. Artur Bierć wskazuje na odpowiedzialność wojska, jako właściciela, który odpowiada za stan przekazywanej do AMW nieruchomości:
Zgodnie z art. 3 ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych, to jednostka wojskowa powinna usunąć niewybuchy i niewypały przed przekazaniem terenu AMW. W przypadku znalezienia niewybuchów w trakcie budowy, saperów powinien wezwać inwestor. Ale kompleksowe rozminowanie terenu to już sprawa właściciela.
Czyli - zgodnie z prawem - wojsko jest czyste. Developer nie dość dokładnie kopał, rozminowywał? Bo jakoś wierzyć mi się nie chce, że budując osiedle domków szeregowych - nie natknęli się na podejrzaną ilość min? Tym bardziej - skoro budowali, o czym dobrze wiedzieli,  na terenie byłej jednostki wojskowej. I przypadkiem - dzisiaj ludzie je w ogródkach odkopują...

Efekty? Dzisiaj zdesperowanym mieszkańcom, którzy nie zamierzają mieszkać na polu minowym, nie pozostaje nic innego, jak... rozminowywać teren na własny koszt. Są w końcu właścicielami, a prawo własności jest (prawie) święte. I pewnie się na to zdecydują. Pytanie, czy wystarczy wytrwałości i środków do pociągnięcia do odpowiedzialności AMW i developera w zakresie udowadniania wady rzeczy nabytej?  Nie mówiąc już o kwestii zatajenia informacji o potencjalnym i realnym w tej sytuacji zagrożeniu. Miejmy nadzieję - pomóc może tutaj nowa instytucja prawa cywilnego, jaką są pozwy zbiorowe.

>>>

Poza tym - z cyklu absurdy - o postępowaniu karnym, w którym od przeszło roku sąd nie jest w stanie odczytać całości aktu oskarżenia. Cóż, jak akta sprawy mają 250 tomów (ok. 200 stron, przepisowo, każdy)... Co na to oskarżony? Sparaliżowany po wypadku - więc na łóżku. Jak mówią świadkowie - śpi, niekiedy nawet chrapie - zaś kiedy sąd zwraca uwagę, dochodzi do wypowiedzi lekceważących pod adresem sądu. Dodatkowo - "oskarżony z uwagi na swój stan zdrowia zgodnie z zaleceniem lekarzy nie może przebywać w sali rozpraw dłużej niż cztery godziny z dwiema przerwami, a jego zachowanie "pozostaje do oceny". A wniosek o odczytanie - zgodny z KPK.