Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ochrona dóbr osobistych. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ochrona dóbr osobistych. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 20 stycznia 2011

Google pozwany przed polskim sądem

Poprzedni tekst rozpocząłem przeproszeniem za poślizg... I właśnie widzę, że wyszedł był jakby kolejny, dwutygodniowy. Nic nie poradzę. 3 tygodnie i 2 antybiotyki, z małą przerwą. Ale chyba już się, finalnie, doleczyłem. 

W przysłowiowym międzyczasie miałem okazję m.in. natknąć się, nie pamiętam już tytułu prasowego, na publikację dot. pozwu, jaki pewna obywatelka naszego kraju złożyła przeciwko Google, podmiotowi z siedzibą w USA, w Kalifornii konkretnie. Z pozoru - prosta sprawa, pozew na odrzucenie z uwagi na wynikającą z KPC zasadę właściwości ogólnej sądu:
Art. 27 KPC § 1. Powództwo wytacza się przed sąd pierwszej instancji, w którego okręgu pozwany ma miejsce zamieszkania.
§ 2. Miejsce zamieszkania określa się według przepisów kodeksu cywilnego.
 A tu - Sąd Apelacyjny w Łodzi nas zaskoczył! 

Przypominając tło - kobieta zostaje nagrana podczas bardzo intymnego momentu przez partnera; kiedy rozstają się (ponoć została pobita), były partner wrzuca do internetu kilkuminutowy filmik z ową sceną zbliżenia, z byłą partnerką w roli głównej. Oczywiście, bez jej wiedzy i zgody. Filmik, dodajmy, jednoznacznie pornograficzny. Jak łatwo się domyślić - firm zobaczyli nie tylko znajomi kobiety, ale trudna nawet do oszacowania ilość ludzi na świecie. Co więcej - były podpisał filmik z jej imienia nazwiska, umieszczając tam także jej adres e-mail. 

Na efekty nie trzeba było długo czekać - poza, zrozumiałym, poczuciem wstydu, kobieta zaczęła otrzymywać duże ilości niewybrednych propozycji, nawiązujących do wspomnianego filmu. Przez 2 lata milczała, jednakże zgłosiła później całość zajścia na policji. Okazało się, że brak w polskim prawie karnym materialnym podstawy prawnej do ścigania sprawcy takiego czynu - nie mówiąc o tym, że sprawca w międzyczasie ulotnił się za granicę. Sam film - główny problem - nadal pozostawał w obiegu, widniał w wyszukiwarkach. 

Sprawą zainteresował się łódzki adwokat Piotr Paduszyński, który postanowił reprezentować kobietę w sprawach naruszenia jej dóbr osobistych, a konkretnie dotyczących usunięcia jej danych i przedmiotowego filmu z wyszukiwarek. Jak dotąd, z dwiema - w tym Yahoo! - udało mu się zawrzeć poufne ugody pozasądowe. Nie udało się jednak z światowym potentatem - Google właśnie - i polskim Onetem. Sprawa przeciwko tym podmiotom trafiła do Sądu Okręgowego w Łodzi. 

I tu doszło do sytuacji z pewnością nieprzewidzianej przez pozwanych, która również mnie - pozytywnie - zaskoczyła, bowiem sąd uznał się za właściwy do rozpoznania sprawy w zakresie powództwa przeciwko Google, pomimo iż jest to podmiot zagraniczny z siedzibą w USA. Uzasadnienie? Nie może być tak, że osoba ewidentnie poszkodowana (przez treści, do jakich dostęp jest w Polsce - mimo zagranicznej siedziby pozwanego) nie może dochodzić swoich praw przed sądem tylko dlatego, że siedziba firmy odpowiadającej za jej poszkodowanie jest na drugim końcu świata, na innym kontynencie.

29.12.2010 Sąd Apelacyjny w Łodzi oddalił zażalenie, złożone przez pełnomocnika Google, domagającego się odrzucenia pozwu przeciwko jego mandantowi. Co w praktyce oznacza, iż to postępowanie przeciwko Google będzie się toczyło właśnie przed tym polskim sądem.

czwartek, 7 października 2010

Weronika jest Esterką, czy nie - czy można naruszyć dobra osobiste osoby, pisząc powieść, której ta osoba nie jest bohaterem?

Od jakiegoś czasu już tabloidy oraz serwisu w stylu Plotek/Pudelek/Pajacyk raz po raz piszą o sporze, który trafił już do Sądu Okręgowego w Warszawie, a którego stronami są aktorka Weronika R. oraz reżyser Andrzej Ż. O co się rozchodzi? Pozwany napisał książkę, w której główną bohaterka jest niejaka Esterka, a - jak można wyczytać z recenzji, motywem przewodnim publikacji jest biadolenie głównego bohatera z powodu opuszczenia go przez tęże Esterkę. Recenzji - jako że w ramach zabezpieczenia powództwa (tu i ówdzie w tym kontekście nazywanego cenzurą prewencyjną), sąd zakazał rozpowszechniania książki do czasu prawomocnego zakończenia postępowania pomiędzy w/w stronami. Powódka żąda 200 tys. zł zadośćuczynienia, przeprosin w mediach za naruszenie jej dóbr osobistych (głównie prawa do prywatności i godności jako kobiety) oraz zaprzestania dalszego naruszania jej dóbr.

Z recenzji można wywnioskować, że książka sprowadza się do narzekania bohatera na wszystkich i na wszystko, miejscami w mało wybredny sposób, przy czym postać bohatera zdradza symptomy szaleństwa (co, w mniemaniu autora, stanowi o wartości książki - zwiększając ją, jako że jest to... talent). Skąd spór sądowy i pozew o naruszenie dóbr osobistych? Ano stąd, że książkowa Esterka została ukazana, delikatnie rzecz biorąc, jako kobieta lekkich obyczajów. W recenzji padają pod jej adresem, jak rozumiem, cytowane z książki, sformułowania takie jak mała kurewka czy śliczne ścierwo, mowa jest także stwierdzenie, że najlepsza jest w rozpinaniu rozporków.

No tak. Ale przecież w książce - fikcji literackiej, bo tym właśnie jest z założenia powieść - mowa o Esterce, a nie o Weronice R. Skąd pomysł, że są to postacie tożsame? Takie są odczucia Weroniki R. i zamierza dowieść tego przed sądem, powołując się na naruszenie przez Andrzeja Ż. jej dóbr osobistych takim a nie innym przedstawieniem, rzekomo jej, w swojej książce. Stanowisko pozwanego - jego zdaniem, zarzut jest wydumany, zaś Weronika R. sama zgłasza się na ochotnika, aby być Esterką, podczas gdy on sam nie miał zamiaru utożsamienia powódki z bohaterką swojej książki. Innego zdania jest pełnomocnik Weroniki R. - twierdząc, iż wiele zdarzeń i faktów z książki, odnoszących się do Esterki, odpowiada osobie powódki i pozwala ją be z trudu zidentyfikować. 

Jak to w takich sytuacjach bywa - najciekawsze jest tło, ponieważ jeszcze przed aferą nie było tajemnicą poliszynela, o czym tabloidy równie często gęsto pisały, iż obie strony... spotykały się ze sobą. Zatem można pokusić się o taki scenariusz - młoda aktorka wiąże się ze starszym dużo reżyserem o wypracowanej pozycji w środowisku filmowym, być może licząc na zdobycie w ten sposób jakiś kluczowych dla kariery ról? Po czym ze związku nic nie wychodzi - a reżyser, który być może liczył na coś więcej, postanawia odgryźć się aktorce, pisząc książkę. Czy tak właśnie było, i teraz aktorka postanawia nauczyć reżysera, że nie z nią takie numery i zamierza udowodnić mu to przed sądem? Czy też sfrustrowana po związku jest właśnie aktorka, i decyduje się na dochodzenie przed sądem... ochrony swoich dóbr osobistych, które - jako że nie ona jest bohaterką spornej książki - nigdy nie zostały naruszone? 

Strona pozwana wnosiła o odrzucenie pozwu, twierdząc, iż powódka nie ma legitymacji czynnej w niniejszym postępowaniu - nie jest Esterką. Sąd wniosek ten odrzucił, a więc powództwo będzie rozpoznane merytorycznie. 

Nie tak dawno toczył się spór w podobnej materii, choć innej kwestii, w którym wdowa po pisarzu Ryszardzie Kapuścińskim żądała zakazu rozpowszechniania książki, którą na temat jej zmarłego męża napisał Artur Domosławski - a która  przedstawiała znanego pisarza w zupełnie innym świetle niż dotychczas znany. Autor udowadniał, że Kapuściński nie był ikoną reportażu, jak go wszyscy postrzegali za życia, szczególnie w zakresie prawdziwości tekstów, traktowanych jako reportaże, które najprawdopodobniej w dużej mierze były jednak wytworem wyobraźni Kapuścińskiego, a zatem fikcją. W marcu 2010 sąd prawomocnie oddalił żądanie wdowy po twórcy - uznając, iż Domosławski jego dóbr osobistych nie naruszył swoją książką.

Kwestia jest interesująca, jednakże nie sposób - z powodu zakazu rozpowszechniania - samemu pokusić się o merytoryczną ocenę żądania pozwu Weroniki R. przeciwko Andrzejowi Ż., której podstawą nie może być nic innego jak tylko lektura spornej książki i choćby pobieżna znajomość faktów z życia powódki. I to będzie pierwszym zadaniem sądu. Z pewnością powódka będzie wskazywała szereg okoliczności, które w jej odczuciu będą utożsamiały ją z Esterką. Pytanie - czy okoliczności te i fakty spełniają przesłanki uznania, że obiektywnie naruszono w ten sposób dobra osobiste aktorki? W jej odczuciu - z pewnością, ponieważ dla niej podobieństwa obu postaci na podstawie faktów z życia aktorki i tego, co o Esterce napisał Ż. są oczywiste. Czy jednak pierwszy z brzegu czytelnik również utożsamił by bohaterkę fikcyjną z osobą powódki?