W dniu 02.11 upłynął mi termin do składania odwołania od decyzji Komisji Egzaminacyjnej przy okolicznej OIRP odnośnie nieprzyjęcia mnie na aplikację radcowską. Pisałem już o tym - tak, magiczne 99 punktów, czyli zabrakło 1.
Pisanie odwołania trwa, to wymaga czasu, jest trudne, trzeba sensownie pisać, uzasadniać, argumentować – przepisywać coś tam z komentarzy (tezy pasujące) bo w Lexie wcale wszystkiego nie ma (jest – ale z wydawnictw Zakamycze, Lex i WK – a to nie cały rynek prawniczy, co z Beckiem i LexisNexis?). I do tego – wpleść umiejętnie konkretne orzeczenia administracyjne (WSA, NSA) w kwestii tego, jak pytania powinny/nie powinny być formułowane, jako potwierdzenie swoich racji.
No chyba, że ktoś wychodzi z założenia, że chce wysłać cokolwiek – tylko po co w ogóle siadać do pracy? Szkoda czasu. Byle jakie odwołanie nie ma na co liczyć – bo na pewno nie na uwzględnienie. Jak czytałem gdzieniegdzie, że ludzie w godzinę to napisali czy jedno popołudnie... Cóż, świadczy to o dużej pewności siebie. Czyżby nie zbyt dużej?
Mnie - dokładnie zajęło pięć wieczorów po pracy, po 4 h każdy, plus kilka godzin na kosmetyczne kwestie, już po. Efekt? W moim odczuciu - zadowalający, przeszło 30 stron, sporo argumentów, zestawione różne poglądy i wskazane palcem, nawet i łopatologicznie miejscami, oczywiste błędy. Podważałem 5 pytań - z tego, co widziałem, można było więcej, jednak po co, gdy zgodnie z kluczem odpowiedzi przyznano mi za nie punkty jako za prawidłowe odpowiedzi. Choć słyszałem o takich, co podważali wszystko. Z orzecznictwa wynika, że w przypadku udowodnienia wadliwości pytania, należy przyznać za nie punkt - tak jakby odpowiedź była prawidłowa. A jak ktoś miał niby dobrze zaznaczoną odpowiedź? Przecież drugiego punktu nie przyznają.
Niestety, optymizm opadł ze mnie bardzo szybko, gdy przeczytałem poniższą wypowiedź, w oryginale
tutaj (pisownia oryginalna):
Nie chcę Was wszysrkich zniechęcać, ale przedstawię Wam po krótce jak będzie wyglądała cała sprawa z odwołaniem. Wiem to z autopsjii, bo w 2008 roku zdawałam na apl. adwokacką i zabrakło mi wówczas 1 (przeklętego) punktu. Moje odwołanie Ministerstwo rozpatrywało 1,5 miesiąca (i tak szybko),oczywiście z wynikiem negatywnym. Ich argumenty były zupełnie niedorzeczne, nikt nawet nie zwrócił tam uwagi na moje. Odpisywano po prostu z kopyta. Potem była skarga do WSA, następnie wyrok I Instancji uwzględniający moje racje zamiast 189 pkt powinnam uzyskać 192 (tak o 3 pkt więcej – tyle było błędów w teście). Ale nic to MS wniósł skargę kasacyjną. I dopiero 29 września 2010 roku (po ponad 2 latach od egzaminu) NSA oddalił skargę kasacyjną i wreszcie mój triumf się uprawomocnił. Nie liczcie, że u Was będzie inaczej. Wiem przykre, ale nie życzę najgorszemu wrogowi tego co ja przeżyłam, gdy pełna nadziei otwierałam przesyłkę z decyzją MS, a tu….utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę. Więc nie liczcie, że rozpoczniecie aplikację w styczniu….Minister pomimo bardzo licznych przegranych, co do tych samych pytań nawet nie wycofał skarg kasacyjnych. Taka jest linia decyzyjna dyrektor departamentu. Ale walczcie, satysfakcja wygranej jest ważna, ale z perspektywy czasu zastanawiam się czy było to warte. Przez rok ta walka stała się niemalże sensem mojego życia..
Czy ktoś to rozumie? Ja nie. Ewidentna złośliwość. Owszem, rozumiem - jak ktoś coś bez sensu napisał w odwołaniu w stylu
Odwołuję się, bo chcę żeby mnie przyjęto itp. to faktycznie - sam bym takowego odwołania nie uwzględnił, bo gdzie jakieś argumenty? Jednakże weryfikacja poprawności pytań w teście z egzaminu wstępnego nie jest trudna i bardzo łatwo można było dojść do wniosku - moim zdaniem - iż 2-3 pytania podważać można z łatwością, bo po prostu zostały błędnie sformułowane i ich treść wraz z odpowiedzią wskazaną jako poprawna nie stanowiła zdania prawdziwego, przy zestawieniu tego z treścią przepisu, stanowiącego podstawę prawną takiej a nie innej odpowiedzi. Czyli - nieuznanie dobrze napisanego odwołania w sytuacji ewidentnej jest po prostu wykorzystaniem sytuacji, że można odwołania nie uznać, nawet gdy wszelkie przesłanki merytoryczne nakazują po prostu przyznać się do błędu i odwołanie właśnie uznać.
W WSA nie siedzą ludzie przypadkowi, zatem orzecznictwo tych sądów - czyli etap 2 odwoływania, gdy MS nie raczy uwzględnić odwołania, skarga do tegoż WSA - wydaje się być korzystne dla odwołujących się, i generalnie sąd ten staje po stronie kandydata, jeśli kwestionowanie danych pytań jest uzasadnione, a błędy ewidentne. I co z tego? Nic. Człowiek może mieć satysfakcję, iż ma korzystny wyrok... a MS i tak się odwołuje, skarżąc ten wyrok do NSA.
Efekt? Możesz mieć od początku rację, kwestionując pytania faktycznie błędne - co nie stoi na przeszkodzie Ministerstwu Sprawiedliwości:
- aby odwołania nie uznać, pisząc pewnie elaborat w zakresie naciąganej argumentacji przeciwnej do argumentacji odwołującego się
- zaskarżyć prawidłową (wymuszoną przez to, co w 1) skargę do WSA, rozpoznaną najpewniej również na korzyść odwołującego się, do NSA
Ale, ktoś zakrzyknie, uniesiony świętym oburzeniem - przecież MS ma do tego prawo! Tak, zgadza się. Ma prawo. Tylko jaki jest sens zaskarżania do oporu każdego orzeczenia w sytuacji, gdy pobieżna nawet ocena całości zagadnienia wskazuje, iż MS szansy nie ma na ostateczną wygraną, jako że byki w teście są ewidentne? Kto ponosi koszty tego odwoływania? Skarb Państwa z jednej strony. Wymęczony i sfrustrowany odwołujący się - ponoszący koszty pełnomocnika fachowego dla sporządzenia skargi do NSA - bo trzeba. Czego dowodzą kolejne przegrane ostatecznie przez MS sprawy? Że testy są przekombinowane - albo zamiast pytań są kazusy, albo trzeba dokonywać dodatkowych założeń (których równocześnie instrukcja do testów... wprost zakazuje) bo bez nich pytanie i odpowiedzi nie pasują do podstawy prawnej, albo okazuje się że błędów jest więcej niż jeden w pytaniu.
Jak opisała to osoba, którą cytuję powyżej - walka trwa ok. 2 lata. Sama cytowana w międzyczasie dostała się do KSSiP. I chyba także większość - o ile nie każdy - z odwołujących się nie czeka na pozytywne w końcu rozpoznanie ostatecznego odwołania, i po prostu przystępuje do kolejnych egzaminów wstępnych w następnym roku. Szkoda czasu, po prostu. Nie powinno być zatem tak, iż w przypadku uznania odwołania za zasadnego, w wyniku czego okazuje się, że odwołujący powinien zostać jednak przyjęty na aplikację, na którą go nie przyjęto - takiej osobie Skarb Państwa winien zwrócić, poza zasądzonymi kosztami postępowania itp., także kwotę związaną z poniesionym ponownie kosztem egzaminu wstępnego? Ale to na pewno tylko przejaw mojej naiwności. Bo cała ta sytuacja pokazuje, że MS - na przykładzie tej kwestii - ze sprawiedliwością ma tyle wspólnego, że ma ją w nazwie.
Póki co - za jakiś czas zadzwonię do OIRP, żeby dowiedzieć się, kiedy moje odwołanie dotarło do MS.
Dla zainteresowanych - cała dyskusja w serwisie
Iurista na powyższy temat, także w zakresie tego, czy i dlaczego (moim i nie tylko moim zdaniem) nie powinno się nikomu podrzucać gotowych odwołań.