piątek, 16 listopada 2012

Nota prawna

  1. Niniejszy blog, jak też cała jego zawartość (treść) z założenia ma charakter informacyjny i ma na celu obrazowanie pewnych problemów prawnych z dziedzin będących przedmiotem zainteresowania mojego, czyli autora. 
  2. Artykuły oraz pozostała treść umieszczona na niniejszym blogu nie stanowią porady prawnej ani opinii prawnej. Materiały zamieszczone w  serwisie odzwierciedlają jedynie indywidualne poglądy autora na określone zagadnienia prawne i nie mogą stanowić podstawy jakiejkolwiek jego odpowiedzialności w stosunku do osób trzecich - między innymi z uwagi na zmienność treści przepisów, kierunków orzecznictwa czy też poglądów doktryny. Treści prezentowane przez autora nie odzwierciedlają poglądu żadnej innej osoby fizycznej lub prawnej, a także żadnej instytucji państwowej i nie mogą być z nimi utożsamiane.
  3. Treść bloga nie stanowi opinii lub informacji prawnej i nie może być podstawą do podejmowania decyzji z zakresu prawa czy obrotu gospodarczego. Autor bloga nie odpowiada za szkodę wyrządzoną zastosowaniem lub brakiem zastosowania się do treści znajdujących się w serwisie. Każdy czytelnik wykorzystuje poglądy przedstawione przez autora dla własnych potrzeb jedynie na własną odpowiedzialność. Czytelnik nie jest związany opiniami przedstawianymi w artykułach i komentarzach przez autora oraz osoby trzecie. 
  4. Autor bloga nie ponosi odpowiedzialności za komentarze osób trzecich w jakimkolwiek zakresie. Autor nie ingeruje w treść oraz w formę wyświetlanych komentarzy. 
  5. W przypadku zauważenia przez czytelnika naruszenia powszechnie obowiązującego prawa, w tym prawa osób trzecich – należy zgłosić przedmiotowe nieprawidłowości Autorowi bloga na adres e-mail tomuuu[at]o2.pl (zamiast "[at]" wpisać "@"), wskazując na uzasadnienie stwierdzonego naruszenia oraz podając adres kontaktowy poczty elektronicznej. 
  6. Na niniejszym blogu używamy plików cookie Google, by móc świadczyć usługi, personalizować reklamy i analizować ruch. Informacje o tym, jak korzystasz z tej strony, są udostępniane Google. Korzystając z niej, zgadzasz się na to. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

piątek, 9 marca 2012

Wzmocnienie przez ograniczenie - Prezydent RP robi dobrze prezydentom miast

Zaniepokoiła mnie inicjatywa ustawodawcza Prezydenta RP, która znalazła odzwierciedlenie w ramach prezydenckiego projektu Ustawy o wzmocnieniu udziału mieszkańców w działaniach samorządu terytorialnego, o współdziałaniu gmin, powiatów i województw oraz o zmianie niektórych ustaw. Uzasadnienie projektu można przeczytać tutaj.

Projekt powstawał przez okres ok. roku w ramach Forum Debaty Publicznej, z udziałem przedstawicieli samorządu oraz wykładowców akademickich. Ja skupię się, bardzo krótko i zwięźle, nad szeregiem mankamentów, które - delikatnie mówiąc - o ile wejdą w życie, to tylko pogorszą sytuację mieszkańców w kontekście władzy prezydentów miast, nie mówiąc o tym że oznaczać będą działanie dokładnie odwrotne do tego, jakie opisano w nazwie proponowanej ustawy:

  1. prezydent miasta będzie mógł pełnić jednocześnie funkcję senatora - posiadając zatem immunitet
  2. prezydent miasta zyska uprawnienia zarządcze, obok dotychczas przysługujących mu wykonawczych, i jednoosobowo będzie mógł podejmować decyzje, do których w obecnym stanie prawnym konieczna jest konsultacja z radą miasta
  3. w wypadku braku uzyskania przez prezydenta miasta od rady miasta absolutorium w zakresie wykonania budżetu - nie było by obligatoryjne przeprowadzenie referendum w przedmiocie odwołania go ze stanowiska (a gdyby nawet je przeprowadzono - dla ważności będzie dla niego konieczne wzięcie udziału przez nie mniej osób niż wzięło udział w wyborach - dzisiaj wymagane 3/5)
Na mój gust,tak sformułowany przepis spowoduje w praktyce po prostu nieusuwalność prezydenta. Można zrozumieć, że wynika to z faktu, że w szeregu miejsc w Polsce dochodzi do wielu konfliktów na linii prezydent miasta - rada miasta. Nie uzasadnia to jednak, w mojej ocenie, tak drastycznego zmniejszania kontroli społecznej nad osobą prezydenta. A, jak wskazałem, w kontekście nazwy ustawy wygląda wręcz karykaturalnie - bo oznacza coś zupełnie odwrotnego do wzmocnienia pozycji mieszkańców. Po prostu jej osłabienie.

środa, 29 lutego 2012

Grzywny za kogoś płacić nie wolno - czy jest się posłem, czy nie

Znana z publicznego demonstrowania poparcia zarówno dla osoby o. Tadeusza Rydzyka, jak i całej inicjatywy Radia Maryja posłanka Anna Sobecka poinformowała na dniach publicznie, iż uregulowała w imieniu w/w dyrektora radia grzywnę za wykroczenie w postaci prowadzenia nielegalnej zbiórki pieniędzy na finansowanie TV Trwam, Wyższej Szkoły Kultury Społecznej i Medialnej oraz wierceń geotermalnych realizowanych przez Fundację Lux Veritatis. Suma niebagatelna - kwota główna 3500 zł, wraz z kosztami sądowymi ok. 4800 zł.

Wyrok w obydwu instancjach zapadał w 2011 r. (II instancja - czerwiec 2011) i jest prawomocny. We wrześniu 2011 r. Rydzyk został wezwany do uiszczenia nałożonej na niego grzywny, miał na to 30 dni. Termin za zapłatę już dawno minął, zaś sam Rydzyk publicznie nazywał prawomocne orzeczenie sądu bezprawiem, zapowiadając iż należności uregulować nie zamierza. 

Pani poseł chciała dobrze, a wyszło... nie za dobrze. To, co zrobiła, to po prostu popełnienie wykroczenia. Kodeks wykroczeń mówi bowiem wprost:
Art. 57.
§ 1. Kto organizuje lub przeprowadza publiczną zbiórkę ofiar na uiszczenie grzywny orzeczonej za przestępstwo, w tym i przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe albo nie będąc osobą najbliższą dla skazanego lub ukaranego uiszcza za niego grzywnę lub ofiarowuje mu albo osobie dla niego najbliższej pieniądze na ten cel, podlega karze aresztu albo grzywny.
§ 2. Podżeganie i pomocnictwo są karalne.
§ 3. Zebrane ofiary lub pieniądze uzyskane za zebrane ofiary w naturze a także pieniądze wpłacone na poczet grzywny lub ofiarowane na ten cel podlegają przepadkowi.
§ 4. Przedmioty, co do których orzeczono przepadek, należy przekazać instytucji pomocy społecznej lub instytucji kulturalno-oświatowej.
Zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa z w/w przepisu przez Annę Sobecką złożono do Prokuratury Okręgowej w Toruniu. Mailem, bo mailem - ale skutecznie, zająć ma się nim z woli prokuratury policja.

Nie budzi wątpliwości, iż posłanka w stosunku do ukaranego osobą najbliższą dla ukaranego. Stąd też całokształt okoliczności wydaje się wskazywać na wypełnienie znamion czynu zabronionego. Co więcej, gdy takiego działania - świadomie i z rozmysłem - dopuszcza się nie tylko osoba publiczna, ale poseł na Sejm RP, czyli osoba wprost odpowiedzialna za współtworzenie porządku prawnego w kraju, uważam, że reakcja wymiaru sprawiedliwości powinna być zdecydowana, zaś posłanka Sobecka - po prostu ukarana. Nie wiem, czy można tu mówić o znikomej szkodliwości społecznej czynu - pani poseł nie tylko zrobiła, co zrobiła, ale i pochwaliła się tym sama przed mediami. Co oznacza ewidentne lekceważenie, wręcz pogardę dla przepisów prawa.

Oczywiście, na drodze ku ukaraniu stoi jej immunitet - zawiadamiający o podejrzeniu popełnieniu czynu zabronionego wnieśli o zwrócenie się do Marszałka Sejmu o uchylenie tegoż immunitetu. Obawiam się, że bezskutecznie, czyli sprawa skończy się szybciej niż zaczęła. A szkoda. Jeśli tak się to skończy, nie pierwszy będzie to przykład, kiedy osoba która z założenia powinna być przykładem wzorem dla innych po prostu wykorzystuje sytuację i swoje stanowisko.

Nie chodzi tu o pieniądze - o te niespełna 5000 zł, choć pewnie dla wielu to spora suma. Ani też o jej przepadek (czyli kilka groszy ekstra dla Skarbu Państwa). Chodzi o zasadę. Jeśli osoby, które mają w Polsce prawo stanowić, publicznie demonstrują, że ich to prawo nie dotyczy, i najprawdopodobniej ujdzie im takie zachowanie na sucho - to jak oczekiwać, że jakikolwiek szary zwykły obywatel wykaże się większym wobec prawa posłuchem?

piątek, 3 lutego 2012

Nie doprosisz się oferty

Wiadomo, większość firm/działów prawnych firm zapewnia swoim pracownikom dostęp do najpopularniejszego pewnie w tej chwili w Polsce systemu informacji prawnej, niekiedy pieszczotliwie zwanego Kleksem. Jak to bywa, człowieka pociąga nieznane, i z czystej ciekawości - znając już ów system i jego zasoby - postanowiłem zasięgnąć informacji, jak wyglądało by i z jakimi kosztami wiązało się rozpoczęcie korzystania z innego takiego systemu. 

Pierwsze zdziwienie - strona internetowa produktu. Żadnego szczegółu, konkretu, ani tym bardziej ceny. Nic. 

Ok, nie poddajemy się, jest okienko do podania swojego adresu e-mail, jeśli człowiek jest zainteresowany produktem. No to podałem, wysłałem. I wtedy się zaczęło. 

Dzień pierwszy, kiedy wysłałem zapytanie. Potwierdzenie po dobrych kilku godzinach.  
Dziękujemy za zainteresowanie Systemem Informacji Prawnej X. Nasz Doradca Klienta skontaktuje się z Państwem w ciągu dwóch dni roboczych.
Jednocześnie informujemy, że dla Państwa wygody działa bezpłatna infolinia 0 800...
Zespół Działu Obsługi Klienta X

Tego samego dnia, 2 minuty później - kolejne potwierdzenie? Po co? 
Szanowni Państwo,
dziękujemy za kontakt.
Państwa zgłoszenie zostało zarejestrowanie w naszym systemie. Otrzymało numer "[dłuuugi numer]".
Wiadomość została wygenerowana automatycznie, prosimy nie odpowiadać na tego maila.
Z poważaniem,
Dział Obsługi Klientów X
Następnego dnia informacja bardziej budująca:
Szanowni Państwo,
status zgłoszenia został zmieniony na "zamknięte z powodzeniem".
Szczegóły dotyczące zgłoszenia:
- nr zgłoszenia: [ten sam dłuuugi numer]
- temat: Prośba o kontakt ze  [...]
To jest automatycznie wygenerowana wiadomość. Prosimy na nią nie
odpowiadać, jeśli nie jest konieczne wznowienie obsługi zgłoszenia.
Z poważaniem,
Dział Obsługi Klientów X
Ja to rozumiem - coś zrobili. Szkoda, że poza informacją o tym, rezultatu "zamknięcia zgłoszenia" nie widzę. Dalej nie znam cen, warunków, umowy - nikt się ze mną nie skontaktował. 

Kilka godzin później wiadomość - tym razem już nie z automatu, podpisana przez pewnego pana: 
Szanowni Państwo,
dziękujemy za korespondencję.
Zgłoszenie zostało przekazane do Działu Handlowego, proszę oczekiwać na kontakt od naszego przedstawiciela.
Z poważaniem
XY
Zatem kolejny mail, z którego nic nie wynika. Tyle, że podpisał się pod nim (wysłał go) jakiś konkretny pracownik firmy X.  

I tego samego dnia - następny mail, jak się okazuje, początek dłuższej wymiany korespondencji:
Witam,
W związku z zalogowaniem się na stronie internetowej proszę o przesłanie numeru telefonu kontaktowego abym miała możliwość kontaktu w sprawie Systemu X.
Pozdrawiam,
ZZ
Asystentka Handlowa
W tym momencie uważam, że mają mnie za debila. X bez sensu wysłanych do mnie maili, żeby w którymś tam ktoś... zapytał o numer telefonu, czyli żeby uszczęśliwić mnie ofertą złożoną przez telefon. Nie mówiąc o tym, że jak człowiek wysyła maila z prośbą o informację - chyba dość oczywistym jest, że chciałby je otrzymać w tej samej formie, w jakiej się o nie zwrócił?

Miłej pani odpisałem krótko, bez złośliwości (choć cisnęły mi się na usta/klawiaturę pewnie pomysły kąśliwych uwag):
Witam
Prosiłbym o podanie - mailem - orientacyjnego kosztu wykupienia dostępu do systemu X w ofercie dla aplikanta radcowskiego, powiedzmy na okres 12 m-cy. 
Ta dość prosta prośba okazała się chyba jednak wcale nie taka prosta dla pracowników firmy. Stworzenie jednozdaniowej odpowiedzi zajęło dalsze... 6 dni. Nadeszła:
Witam,
W związku z zapytaniem proszę o podanie miasta z jakiego Pan pochodzi abym mogła przekazać kontakt odpowiedniemu Doradcy, który skontaktuje się w tej sprawie z Panem mailowo.  
Tutaj już pozwoliłem sobie na stwierdzenie pewnej oczywistości, co być może zostało odebrane jako złośliwość?
Pochodzę z [okolice mojego zamieszkania].
To już chyba 5 mail od Państwa do mnie, a ja nadal nie mam informacji :) 
Pani na żartach chyba się nie znała, odpisała dość sucho (aczkolwiek tego samego dnia):
Kontakt do Pana został przekazany do odpowiedniego Doradcy, który się z Panem będzie już kontaktował bezpośrednio.
Dziękuję za korespondencję.
Pozdrawiam,
I co? Sprawa umarła, jak dotąd, śmiercią naturalną. Od pierwszego maila i zgłoszenia chęci uzyskania informacji o systemie upłynęły przeszło 3 tygodnie, jak widać korespondencja (mało sensowna, ale zawsze) przewijała się w dość dużej ilości. 

Nie wynika z tego jednak nic. Dalej nie otrzymałem ani jednej odpowiedzi na interesujące mnie pytania. Nie bardzo tez rozumiem, jaki cel ma takie działanie firmy X - bo wątpię, aby powodowało wzrost zainteresowania jej ofertą. Żeby klient (potencjalny, ale zawsze) musiał prosić po x razy o informację o ofercie firmy? 

poniedziałek, 16 stycznia 2012

WOŚP łamie ustawę refundacyjną - nielegalne darowizny?

Czym jest popularny WOŚP, czyli Wielka Orkiestra Świątecznej Pomoicy, która od 20 lat wtopiła się w już w krajobraz Polski, stając się jej nieodłącznym elementem, dominującym jedną ze styczniowych niedziel, nie trzeba. Pewnie każdy z nas, na miarę możliwości, stara się wesprzeć akcję. Okazuje się jednak, że byś może WOŚP swoją działalnością na rzecz szpitali - w tym roku zbierano fundusze na zakup pomp insulinowych dla kobiet ciężarnych z cukrzycą - naruszy przepisy nowej ustawy refundacyjnej. Obowiązującej od niespełna 3 tygodni, a już nowelizowanej...

W ustawie tej znajduje się art. 49, którego ustęp 3 brzmi:
Zakazane jest stosowanie jakichkolwiek form zachęty odnoszących się do leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego lub wyrobów medycznych podlegających refundacji ze środków publicznych, w szczególności kierowanych do świadczeniobiorców, przedsiębiorców oraz ich pracowników lub osób uprawnionych, w tym sprzedaży uwarunkowanej, upustów, rabatów, bonifikat, pakietów i uczestnictwa w programach lojalnościowych, darowizn, nagród, prezentów, upominków, wycieczek, loterii, losowań, wszelkich form użyczeń, transakcji wiązanych, ułatwień, zakupów lub usług sponsorowanych, wszelkiego rodzaju talonów, bonów oraz innych niewymienionych z nazwy korzyści.
Sankcja, w tym wypadku nie dla producenta, ale podmiotu przekazującego ową "zachętę", jest bardzo dotkliwa: stukrotna wartość przekazanej zachęty (gdy ukarany jest podmiot, który nie zajmuje się handlem lekami).

Domyślać się można, "co autor (podobno racjonalny ustawodawca) miał na myśli". Chodziło z pewnością o walkę z patologiami, działaniami o znamionach łapówkarskich. Trzeba jednak jasno powiedzieć - zamysłu nie udało się zrealizować. Dotychczas przepisy zakazywały przyjmowania "nieuzasadnionych korzyści" - i to sformułowanie zdecydowanie trafniej oddawało zamysł, czemu przepis tak ujęty miał służyć. Dzisiaj, na skutek taka nie inaczej sformułowanego w/w przepisu, dochodzić może do absurdu w postaci potencjalnej możliwości oskarżenia jakiegokolwiek podmiotu prowadzącego działalność charytatywną. Czym bowiem jest przekazanie przez taki WOŚP zakupionych za pieniądze zebrane przez wolontariuszy np. pomp insulinowych, jak nie darowizną? Tym bardziej, że ich zakup podlega refundacji ze środków publicznych. 

Domyślam się, że nikt tego typu zarzutów ze wspomnianej wyżej ustawy WOŚP ani innej działającej w równie szczytnym celu organizacji stawiać nie będzie. Trzeba jednak wyraźnie powiedzieć - miało być lepiej, a wyszło jak zwykle. Poprawnie sformułowany przepis stał się przesadzony i może być potencjalnym zagrożeniem w sytuacji, do której nigdy nie powinien (w prawidłowym brzmieniu) mieć zastosowania. Nie dość więc, że nie państwo nie wspomaga tego typu akcji, to jeszcze stwarza zagrożenie w stosunku do podmiotów, które zgodnie z prawem pomoc chcą nieść. 

poniedziałek, 9 stycznia 2012

Do kiedy można wykorzystać zaległy urlop z 2011 roku?

Problem ciekawy z praktycznego punktu widzenia. 

Ustawa z 16.09.2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców, która weszła w życie 01.01.2012 r., mówi, iż pracodawcy będą mogli udzielać zaległego urlopu wypoczynkowego w następnym roku  nie do końca marca (dotychczas), ale do końca września. Nie ma co dyskutować - zmiana słuszna i potrzebna. 

Pytanie pojawia się następujące: pracownikowi z 2011 r. pozostało 7 dni urlopu; do kiedy musi je wykorzystać w 2012 r.? 

Państwowa Inspekcja Pracy (potocznie zwana PIPem) stwierdziła, iż przepisy nowe obowiązywać będą dopiero w ten sposób, że obejmą zaległy urlop z 2012 r., który będzie mógł być wykorzystano do końca września 2013 r. Zwolennicy tego poglądu argumentują, iż wynika on z zasady nieretroakcji. Czy jednak mają rację? Moim zdaniem, nie. 

Nie można w tym wypadku mówić o łamaniu zasady, w myśl której prawo nie działa wstecz (lex retro non agit). Skoro nowe przepisy wydłużające możliwość wykorzystania zaległego urlopu wchodzą w życie z dniem 01 stycznia 2012 r., to do którego urlopu się odnoszą? Do zaległego urlopu z roku 2011, jak najbardziej, ponieważ pracownik nabywa do jego wykorzystania prawo właśnie z pierwszym dniem kolejnego roku, czyli z 01 stycznia 2012 r. A skoro tak, to wykorzystuje go na nowych zasadach - do września, nie do marca. 

czwartek, 5 stycznia 2012

O co chodzi i czemu ma służyć zapowiadana na lipiec likwidacja sądów rejonowych?

Problem, powiedzmy, dla mnie dość duży, ponieważ dotyczy także jednego z sądów, w którym miałem okazję swego czasu być zatrudniony, gdzie do dzisiaj sporo znajomych osób pracuje. 

Ministerstwo Sprawiedliwości zapowiedziało, iż jeszcze w lutym ma zostać podpisane odpowiednie rozporządzenie, które zniesie 122 z 321 istniejących dzisiaj sądów rejonowych, czyli najniższego szczebla. Jakie kryterium przyjęto? Są to sądy, w których orzeka mniej niż 14 sędziów. Od razu pojawia się pytanie - czemu akurat te, gdzie sędziów orzeka mniej niż 14, a nie np. 15, 16 czy 20? Nie wiadomo. 

Podobno nie chodzi o pieniądze. Wiceminister sprawiedliwości Grzegorz Wołejko deklaruje, że chodzi o lepsze, bardziej "racjonalne wykorzystanie" możliwości sędziów pracujących w małych sądach. Bo małe sądy z małych miejscowości rozpoznają za mało spraw. Czyli, jak tu lepiej wyzyskać sędziego. Powiedzmy, może być dysproporcja pomiędzy ilością pracy w sądach małych w stosunku do dużych. Sędziowie także, anonimowo oczywiście, przyznają: jedni mają miesięcznie tyle spraw do załatwienia, ile inni przez cały rok. Dobrze. Ale przecież to się w ogóle nie trzyma przysłowiowej kupy. Minister mówi o ilości pracy, a jako kryterium znoszenia sądów podaje się ilość orzekających w nim sędziów. Więc co jest tak naprawdę przyczyną? Trudno się oprzeć wrażeniu, że ani jedno, ani drugie. 

Kolejna niespójność - skoro sędziowie z tych sądów mają nadal orzekać, tylko że w wydziałach którym zmienią się numery porządkowe i dodany zostanie przymiotnik "zamiejscowe", to jednak o oszczędności w pewnym sensie musi chodzić. Jedyna korzyść to likwidacja pewnej części wydatków Skarbu Państwa w postaci dodatków funkcyjnych, dotychczas przysługujących prezesom i wiceprezesom likwidowanych sądów. Przy czym - korzyść marginalna, ponieważ tak naprawdę większość prezesów i wiceprezesów jednocześnie była przewodniczącymi wydziałów, które - pod innymi nazwami i siedzibami - pozostaną. W  praktyce więc dodatek funkcyjny z tytułu prezesa zamienią na dodatek z tytułu przewodniczącego. A więc - pieniądze. Których, na skalę kraju, oszczędzi się po prostu tyle, co nic. Tyle, że na początku ów Skarb Państwa będzie musiał sporo wyłożyć z kieszeni - trzeba będzie zmienić umowy o pracę wszystkim pracownikom likwidowanych placówek, a także zmienić wielką ilość sprzętu biurowego w postaci choćby pieczątek wydziałów, które pozmieniają nazwy. I to nie koniec wydatków - art. 76 Ustawy prawo o ustroju sądów powszechnych wskazuje, że przenoszonemu sędziemu należy się (jednorazowo) zwrot kosztów przeniesienia, nie mówiąc o zwrocie (permanentnie, stale) kosztów dojazdu, diet.  

Kompletnie nikt nie pomyślał o odległości pomiędzy sądami likwidowanymi, a siedzibami sądów do których te zlikwidowane (w postaci wydziałów zamiejscowych) mają należeć. Dojdzie do tego do sytuacji, gdy sądem macierzystym dla starego sądu stanie się... miejscowość o wiele mniejsza od tej z siedzibą starego, likwidowanego sądu. Obrazek, pokazujący absurdalność niektórych z zapowiadanych zmian. SR w Złotoryi przyłączony zostanie do SR Lubinie. Tymczasem obszary tych sądów nawet ze sobą nie graniczą. Ze Złotoryi do Lubina jedzie się przez Legnicę, gdzie też są sądy. Podobnie jest z przyłączeniem Świnoujścia do jednego z sądów odległych o 113 km w Szczecinie. Po drodze mija się sąd w Goleniowie, który zostaje. 

A ja mam w ogóle wrażenie, że w tym wszystkim chodzi o coś zupełnie innego. W naszej Konstytucji jest art. 180, który w ustępie 2 mówi:
2. Złożenie sędziego z urzędu, zawieszenie w urzędowaniu, przeniesienie do innej siedziby lub na inne stanowisko wbrew jego woli może nastąpić jedynie na mocy orzeczenia sądu i tylko w przypadkach określonych w ustawie.
Związek między przepisem a zmianami? Oczywisty. Te zmiany, znoszenie sądów, pozwoli bardzo ładnie obejść zakaz konstytucyjny. Choćby sędzia orzekał w wydziale zamiejscowym w mieście oddalonym i o 100 km od siedziby sądu, jest sędzią tego sądu. Jeśli ktoś posiadający odpowiednią władzę będzie miał ochotę wywrzeć na danego sędziego wpływ, aby orzekł w, powiedzmy, taki a nie inny sposób, może to zrobić, np. sugerując delikatnie, iż w braku woli współpracy może go spotkać przeniesienie. Oczywiście, w ramach sądu, w którym orzeka. Tylko np. z oddziału zamiejscowego do siedziby sądu, czyli o te 100 km, w jedną albo w drugą stronę. To nie jest teoria spiskowa, niestety. Te zmiany po prostu to umożliwią. Po co? Bo nic pozytywnego nie spowodują.